Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Βίκτωρ Μπουτ: «Το περήφανο μας Varyag δεν παραδίδεται στον εχθρό»

Βίκτωρ Μπουτ: «Το περήφανο μας Varyag δεν παραδίδεται στον εχθρό»


«Το περήφανο μας Varyag δεν παραδίδεται στον εχθρό»,- με αυτά τα λόγια από ένα πατριωτικό τραγολυδι της εποχής του ρωσο-ιαπωνικού πολένμου του 1905 ο Ρώσος επιχειρηματίας Βίκτωρ Μπουτ έφυγε από την αίθουσα του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Ο πολίτης της Ρωσίας καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών με βάση μιάς από τις πιο περιβόητες τα τελευταία χρόνια υποθέσεις της παγκόσμιας δικαιοδοσίας.
Ο Μπουτ κρίθηκε ένοχος γιατί σχεδίαζε να πωλήσει μια παρτίδα όπλων στην κολομβιανή αριστερή ριζοσπαστική ομάδα «Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας». Το Δικαστήριο αποφάσισε επίσης ότι είναι ένοχος και για τη συνωμοσία  με σκοπό τη δολοφονία Αμερικανών πολιτών.
Ο Βίκτωρ Μπουτ εμφανίστηκε στην αίθουσα του Δικαστηρίου φορώντας τη στολή της φυλακής χρώματος χάκι και δεν φαινόταν καταθλιμμένος. Για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δίκης του εκφώνησε λόγο στην αίθουσα του Δικαστηρίου. Τον τελευταίο του λόγο πριν από την αναγγελία της ετυμογορίας  τον εκφώνησε στα ρωσικά. «Δεν είμαι ένοχος. Δεν σχεδίαζα  ούτε να σκοτώσω κανένα, ούτε  και να πωλήσω όπλα σε κάποιον. Την αλήθεια αυτή την γνωρίζουν ο Θεός και αυτοί οι άνθρωποι»,- είπε ο Μπουτ, δείχνοντας στους πράκτορες της Υπηρεσίας Καταπολέμησης των Ναρκωτικών των ΗΠΑ που κάθονταν στην αίθουσα. Ο Βίκτωρ Μπουτ πιστεύει ότι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι διοργάνωσαν την εικονική επιχείρηση σε βάρος του.Πριν από μερικές μέρες νωρίτερα ο Μπουτ είπε το ίδιο και σε αποκλειστική του συνέντευξη στο ΡΣ "Η Φωνή της Ρωσίας".
-«Δεν έχω μυστικά. Δεν ήμουν αναμειγμένος σε καμιά μυστική υπόθεση ή ενέργεια. Είναι διφορούμενες και ψευδείς πληροφορίες, που διαδίδονται από τις ειδικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Αν χρειάζεστε να κατηγορήσετε κάποιον ή να δημιουργήσετε κακό σε κάποιο, μπορείτε απλώς να απευθυνθείτε σ’αυτούς τους μάστορες της χειραγώγησης. Έτσι, λοιπόν, όλα τα «μυστικά» είναι έργο των χεριών τους. Η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει ότι εγώ είχα διαπράξει τα εγκλήματα που μου αποδίδουν. Μπορούν να χαλκεύσουν κάποια υπ'οθεση, αλλά δεν μπορούν να χαλκεύουν την αλήθεια. Η αλήθεια δε, είναι πολύ απλή - είμαι αθώος. Αν κάποιος νομίζει ότι είναι σωστό να καταδικάζουν τον άνθρωπο μόνο και μόνο γιατί μιλούσε για κάτι, χωρίς να το κάνει αυτό, τότε αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά διπλό πρότυπο. Τότε θα πρέπει να ρίξουν στη φυλακή τον κάθε έμπορο όπλων στις ΗΠΑ. Αυτοί είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ένοχοι γιατί πραγματικά πουλούν όπλα, από τα οποία μετά σκοτώνουν  Αμερικανούς πολίτες. Η σύζυγος του καταδικασμένου Άλλα Μπουτ άκουσε ήσυχα την ετυμηγορία στην αίθουσα του Δικαστηρίου. Την βλέπει ως ηθική νίκη της υπεράσπισής του.
- Η ποινή στην οποία έχει καταδικαστεί ο Βίκτωρ, είναι, όπως φαίνεται, η αναγνώριση ότι οι λόγοι και τα επιχειρήματα της Εισαγγελίας είναι εντελώς αβάσιμοι. Νομίζω ότι αυτό είναι  νίκη - η νίκη του Βίκτωρ και της υπεράσπισής του.
Ο δικηγόρος του Μπουτ, Αλμπέρτ Νταγιάν επίσης δεν δραματοποιεί την κατάσταση. Το Δικαστήριο υποστήριξε πολλές από τις θέσεις της υπεράσπισης και ο δικηγόρος θεωρεί ότι υπάρχουν πολύ καλές πιθανότητες για την υποβολή της  έφεσης. - Φυσικά, ο Βίκτωρ Μπουτ δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος με την καταδίδικη του σε ποινή κάθειρξης 25 ετών, αλλά η δικαστής θα μπορούσε να τον καταδικάσει σε ισόβια κάθειρξη. Πιστεύω, το είδα αυτό από την αντίδρασή της ότι, αν μπορούσε να του δώσει λιγότερα, θα του έδινε λιγότερα.
Για την υποβολή της έφεσης, η υπεράσπιση του πολίτη της Ρωσίας έχει δύο εβδομάδες. Μάλιστα, ο δικηγόρος του Μπουτ κατέστησε σαφές ότι σε μεγαλύτερο βαθμό ελπίζει σε πολιτικές συμφωνίες μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας παρά στην Αμερικανική Δικαιοσύνη.
-------------------------------------------------------------------------------------------




The Imperial Admiralty contracted William Cramp and Sons of Philadelphia, Pennsylvania to build the ship, and her keel was laid in October 1898. Launched on October 31, 1899, under Captain Vladimir Behr, she was commissioned into the Imperial Russian Navy on January 2, 1901.
During her construction, an assistant physician, Leo Alexandroff, left the ship's advance party on April 20, 1899, and applied for U.S. citizenship. He was arrested for desertion. His case reached the United States Supreme Court, which ruled in Tucker v. Alexandroff that the ship, though not accepted for service in the Imperial Russian Navy, was a warship under the terms of the 1832 treaty between Russia and the United States.[1]
During the Battle of Chemulpo Bay at the start of the Russo-Japanese War,Varyag (under the command of Captain of the First Rank Vsevolod Rudnev) accepted a badly unequal battle with the Japanese squadron of Admiral Uriu(one armoured cruiser, five protected cruisers and eight destroyers) in a heroic attempt to break out from Chemulpo (Incheon) harbour February 9, 1904. Chemulpo was in neutral Korean waters. Admiral Uriu gave the Russian ships in harbor an written ultimatum to sail by 12:00 noon or be attacked in the harbor itself. Captain Rudnev sortied, accompanied by the gunboat Koreets; having lost 31 men dead, 191 injured (out of 570) and outgunned, both ships returned to harbor by 1:00 p.m., the crew decided not to surrender, but to sink the ship. The crew was saved by transferring them to the British cruiser Talbot, the French cruiser Pascal, and the Italian cruiser Elba; the captain of the American cruiser Vicksburg declined doing so as a violation of U.S. neutrality.[2][3]
In 1907, Vsevolod Rudnev (by that time dismissed in the rank of rear admiral) was decorated with a Japanese order for that battle; although he accepted the order, he never wore it in public.
The Varyag was later salvaged by the Japanese and repaired. She served with the Imperial Japanese Navy as light cruiser Soya.
For the record of the Soya after salvaging by Japan and prior to her return to Russia, see Japanese cruiser Soya.
During World War I, Russia and Japan were allies and several ships were transferred by the Japanese to the Russians. She was returned to theImperial Russian Navy at Vladivostok on April 5, 1916 and renamed Varyag. She was sent to Great Britain for an overhaul, and was due to re-enter service with the Arctic squadron of the Russian Navy. However, following the Russian October Revolution on November 7, 1917 she was seized by the British and sold to Germany in 1920 for scrap. That same year, while under tow in the Firth of Clyde, she ran aground on rocks near the Scottish village of Lendalfoot, and was scrapped there (55°11′03″N 04°56′30″W
). She finally sank in 1925 and was never recovered



Наверх вы, товарищи, все по местам!
Последний парад наступает.
Врагу не сдается наш гордый “Варяг”,
Пощады никто не желает.

(translation)
Get up you comrades, take your places,
The final parade is at hand.
Proud "Varyag" will not surrender to enemy,
No one wants their mercy.



“Varyag”, Russian cruiser, had a fascinating, rich and sad history. She will always be the pride of the Russian fleet. Varyag used to be an Admiral Kuznetsov class multirole aircraft carrier of the Soviet Union. She was built in 1898 in Philadelphia and given to the fleet of the Russian Empire in 1900.


Some investigators believed that initially underdeveloped structure of the boilers and some defects in construction led to considerable decrease of speed which levelled its advantages. It was even decided to return the ship back to its constructors for repairing. However, in 1903 Varyag developed speed equal to the one shown during trial studies.









The ship is going to be descended into the water soon.

Officers’ cabin.






Conning tower.





Pilot room.


The church.








An after bridge.


Running tests in the Atlantic ocean.


Varyag on the Delaware river.



May 18 1901.



1901.


An engine crew.






After Varyag became a part of Russian fleet, it was based at Port Arthur.


During the Battle of Chemulpo Bay at the start of the Russo-Japanese War, Varyag under the command of Captain of the First Rank Vsevolod Rudnev accepted a badly unequal battle with the Japanese squadron of Admiral Uriu in a heroic attempt to break out from Chemulpo harbour February 9, 1904. Chemulpo was in neutral Korean waters. Admiral Uriu gave the Russian ships in harbor an written ultimatum to sail by 12:00 noon or be attacked in the harbor itself.



Captain Rudnev made a sortie, accompanied by the gunboat Koreets; having lost 31 men dead, 191 injured (out of 570) and outgunned, both ships returned to harbor by 1:00 p.m., the crew decided not to surrender, but to sink the ship. The crew was saved by transferring them to the British cruiser Talbot, the French cruiser Pascal, and the Italian cruiser Elba; the captain of the American cruiser Vicksburg declined doing so as a violation of U.S. neutrality.


The Varyag was later salvaged by the Japanese and repaired. She served with the Imperial Japanese Navy as light cruiser Soya.



During First World War Russia and Japan became allies. In 1916 Soya was purchased back by Russia and shifted to Vladivostok. She was named Varyag again.

























In 1917 the ship was transferred to the United Kingdom for the purpose of its repairing but was confiscated as the Soviet government refused to pay for the work done. In 1925 it sank down next to the coast of the Irish sea. Some metal constructions of the ship were removed by local inhabitants. Later Varyag was exploded.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου